الهي!
دل ده، که در کار تو جان بازيم.
جاني ده، که کار آن جهان سازيم.
تقوايي ده، که دنيا را بسپريم.
روحي ده، که از دين برخوريم.
يقيني ده، که درِ آزبر ما باز نشود.
قناعتي، تا صعو? حرص ما باز نشود.
دانايي ده، که از راه نيفتيم.
بينايي ده، که در چاه نيفتيم.
دست گير، که دست آويز نداريم، در گذار، که بد کرده ايم.
آزرم دار، که آزرده ايم.
طاعت مجوي، که آبِ آن نداريم.
از هيبت مگوي، که تابِ آن نداريم.
توفيقي ده، تا در دين استوار شويم.
عقبي ده، تا از دنيا بيزار شويم.
نگاهدار، تا پريشان نشويم.
به راه دار تا پشيمان نشويم.
بياموز، تا شريعت بدانيم.
برافروز، تا در تاريکي نمانيم.
بنماي، تا در رويِ کس ننگريم.
بگشاي دري، که بگذريم.
تو بساز، که ديگران ندانند.
تو بنواز، که ديگران نتوانند.
همه را از خود رهايي ده.
همه را به خود آشنايي ده.
همه را از مکر شيطان نگاهدار.
همه را از فتن? نفس آگاه دار.
الهي!
بساز کارِ من، و منگر به کردارِ من.
دلي دهريال که طاعت افزون کند.
طاعتي ده، که به بهشت راهنمون کند.
علمي ده، که در او آتش هوا نبود.
علمي ده، که در او آبِ زرق و ريا نبود.
ديده اي ده، که عزّ ربوبيت تو بيند.
نفسي ده، که حلق? بندگي تو در گوش کند.
جاني ده، که زهر حکمت تو به طبع نوش کند.
تو شفا ساز، که از اين معلولان شفايي نيامد.
تو گشادي ده، که از اين ملولان کاري نگشايد.
به اصلاح آر، که نيک بي سامانيم! جمع دار، که بس پريشانيم.

بشكن فاصله ها را ما در قلب هميم،
بين من و تو تنها يك قلب است كه نيمي از آن براي تو و نيمي از آن وجود من است!
بين من و تو هيچ فاصله اي نيست، ما عاشقانه ادامه ميدهيم،هيچ سدي بين راه ما نيست!
بشكن فاصله را با لبخندي دوباره،برايم بخوان مثل گذشته آواز عاشقانه!
چرا دلگرفته اي؟چرا در غم تنهاي نشسته اي!
بشكن اين لحظه هاي دلتنگي را،ببوس دوباره عكس هاي يادگاري را،
حس كن مرا در قلبت، آيا دگر فاصله اي بينمان احساس ميكني؟
وجود تو را در قلبم حس ميكنم،هميشه احساس ميكنم كه در كنارمي،
آنگاه كه گرمي حضورت را در قلبم حس ميكنم،ميتپد قلبم به عشق گرماي وجودت!

وقتت را نمي گيرم....فقط..
اگر اجازه دهي
برايت جاري مي شوم همه احساسم را
سايه مي شوم
آفتاب را مي خرم
اگر بخواهي.گل مي شوم در گلدان نگاهت...
سبز مي شوم در بهار حضورت
جوانه مي زنم در لا به لاي ذهنت..
ستاره مي کارم
عشق در جاده انتظارت مي بارم...
ببين!!
همه کرمهاي شب تاب را به فال نيک مي گيرم اگر اجازه دهي..

خدايا ، تو را صدا مي کنم که هميشه با من مهربان بودي .
هر زمان که يادت فراموشم شد ،غرق در تاريکي گشتم.
نيکي ها را از خود دور کردم در حالي که مي دانستم و آگاه بودم .
 باز نمي دانم که چگونه به سوي تو باز گشتم و از تو کمک مي خواهم ...
مي دانم ...
براي آنکه تو همواره مي بخشي و همواره مهرباني ...
و من بر اين مهرباني تو طمع مي کنم ...
پس مانند هميشه ، محرومم نساز از فرصت نيکي در راهت ، به سويت و در محضرت...
محرومم نساز از فرصت سخن گفتن با تو ،فرصت بودن با تو .  تو که بهتريني .

من،روز خويش را با آفتاب روي تو،

کز مشرق خيال دميده ست آغاز ميکنم.

من با تو مينويسم و ميخوانم

من با تو راه ميروم و حرف ميزنم

وز شوق اين محال:

که دستم به دست توست!

من،جاي راه رفتن،

 پرواز ميکنم!

آن لحظه ها که مات

در انزواي خويش

يا در ميان جمع

خاموش مينشينم:

موسيقي نگاه تورا گوش ميکنم.

گاهي ميان مردم،در ازدحام شهر

غير از تو،هر چه هست فراموش ميکنم.

                                                                      فريدون مشيري